Μονάδα Απεξάρτησης 18 ΑΝΩ

Στόχος μου η ζωή και όχι η ζωή μου στόχος!

Το κανάλι μας στο You Tube

Για εμάς η έννοια της αλληλεγγύης δεν είναι σχήμα λόγου

ή μηχανισμός διαιώνισης της ταξικής εξαθλίωσης αλλά εργαλείο και συστατικό στοιχείο του αγώνα για την χειραφέτηση και την κοινωνική απελευθέρωση από την καπιταλιστική σκλαβιά.

Πανελλαδική Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση

Δικαιώματα ανασφάλιστων σε περίθαλψη και ασφάλιση

Ο οδηγός αφορά όλα τα ασφαλιστικά δικαιώματα των ανέργων και των ανασφάλιστων χωρίς να αναφέρονται οι κοινωνικές δράσεις που καθημερινά βοηθούν όσους χρειάζονται περίθαλψη .

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

"Οι επαγγελματικοί ρόλοι στην Ψυχική Υγεία".


Η επόμενη "εκπαιδευτική συνάντηση" της "Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία" θα έχει ως θέμα


"Οι επαγγελματικοί ρόλοι στην Ψυχική Υγεία". 

Ποιος είναι και ποιος θα έπρεπε να είναι ο ρόλος του/της ψυχιάτρου, του/της νοσηλευτή/τριας, του/της ψυχολόγου, του/της κοιν. λειτουργού κοκ. 
Πώς μπορούμε να πάμε πέρα από τον κυρίαρχο εξουσιαστικό χαρακτήρα που διαπερνά την σύλληψη και την άσκηση των ρόλων. 
Του ψυχίατρου, στην κορυφή της ιεραρχίας, ως του κάτοχου της "απόλυτης αλήθειας", ως του "εξομολογητή" που δίνει τη "σωστή ερμηνεία" στο "ακατέργαστο υλικό" του "εξομολογούμενου" ασθενή-και με τον μονόδρομο του ψυχοφάρμακου να έπεται. 
Του νοσηλευτή, ως εκτελεστικού οργάνου στην πυραμίδα της ιεραρχίας, να διεκδικεί, στην καλλίτερη περίπτωση, τον ορισμό ενός αποστειρωμένου καθηκοντολόγιου. 
Του ψυχολόγου, ως δευτερεύοντος θεραπευτικού ρόλου, απλώς συμπληρωματικό σ΄ αυτόν του ψυχιάτρου, του κοινωνικού λειτουργού να υποβαθμίζεται, συχνά, στα γραφειοκρατικά των επιδομάτων, των επιτροπών αναπηρίας κοκ. 
Πώς οι ρόλοι μπορούν  είναι πραγματικά θεραπευτικοί χωρίς το ξεπέρασμα των εξουσιαστικών σχέσεων, πρωτίστως με τον ψυχικά πάσχοντα, προς μια συνομιλία και επικοινωνία μαζί του σε μιασχέση ισοτιμίας. Μια σχέση μεταξύ υποκειμένων, πρωτίστως "ανθρώπου προς άνθρωπο" και όχι "ειδικού" προς μια "διαγνωστική κατηγορία".  Με την αμφισβήτηση και την αποδόμηση της "κοινωνικής ανάθεσης", στη βάση της οποίας λειτουργούν όλοι αυτοί οι ρόλοι, πρωτίστως αυτός του ψυχιάτρου, για τον κοινωνικό έλεγχο του ψυχικά πάσχοντος. 
Και στη βάση της ισότιμης σχέσης με τον ψυχικά πάσχοντα, την εγκαθίδρυση μιας ισότιμης σχέσης μεταξύ όλων των επαγγελματικών ρόλων, χωρίς αποστειρωμένες οριοθετήσεις, με επίκεντρο την κατανόηση της πολυπλοκότητας και την απάντηση στην ολότητα των αναγκών του πάσχοντος υποκειμένου. 

Για όλα αυτά θα γίνουν εισηγητικές παρεμβάσεις από ψυχιάτρους, νοσηλευτές, ψυχολόγους και άλλους, στη συνάντηση της Πρωτοβουλίας  και θ΄ ακολουθήσει συζήτηση. 

Την Παρασκευή, 27/4/2018, στις 19.00, στο χώρο του Δικτύου "Hearing Voices",  Τροίας 44, 
(κοντά στην πλ. Βικτωρίας).
 
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ 
 

Σάββατο, 14 Απριλίου 2018

Εκδήλωση Συζήτηση: Σκάνδαλο Novartis Εξαίρεση ή Κανονικότητα

Το σκάνδαλο που ξέσπασε με την αποκάλυψη του χρηματισμού, με εκατοντάδες χιλιάδες και εκατομμύρια ευρώ, σε υπουργούς και πρωθυπουργούς από την φαρμακοβιομηχανία Novartis, προκειμένου να κρατούν ψηλά την τιμολόγηση των φαρμάκων και έτσι να βγάζει τεράστια κέρδη διεθνώς η εταιρεία, δεν απλώς ένα σκάνδαλο. Δεν είναι μια εξαίρεση. Είναι ο τρόπος που λειτουργεί η σχέση των πολυεθνικών, του κεφαλαίου, των οικονομικά ισχυρών με την εκάστοτε κυρίαρχη πολιτική εξουσία. Αφορά όλους τους τομείς της ζωής μας. Δείχνει ότι η διαπλοκή και η διαφθορά διατρέχουν ολόκληρο το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα και δεν υπάρχει τίποτα που ν΄ αποφασίζεται ως πολιτική, στην οικονομία, στην παιδεία, στην υγεία, παντού, αν πρώτα δεν έχουν ικανοποιηθούν, με το αζημίωτο για τους κυβερνώντες, τα συμφέροντα κερδοφορίας των μεγάλων επιχειρήσεων.
Ολοι θεωρούμε την υγείας μας ως κάτι πολύ σημαντικό και θέλουμε να έχουμε πρόσβαση σ΄ ένα σύστημα υγείας και σε θεραπείες που εμπιστευόμαστε. Τι γίνεται, όμως, όταν ένα από τα κυριότερα μέσα θεραπείας, το φάρμακο (όπως και όλα τα υγειονομικά υλικά), είναι, στο σύστημα που λειτουργούμε, εμπόρευμα, όπως όλα τα άλλα, από το οποίο η πολυεθνική που το παράγει, αποσκοπεί, πρωτίστως, να βγάλει κέρδος-έστω και σε βάρος της υγείας μας;
Τι γίνεται όταν το σύστημα έχει καταρρεύσει και αυτή η πρόσβαση γίνεται όλο και πιο δύσκολη και μάλιστα, όλο και πιο συχνά, με πληρωμή;
Τι γίνεται όταν όλες οι κυβερνήσεις της εποχής των μνημονίων, σε εκτέλεση εντολών της τρόικας, μείωσαν δραστικά την φαρμακευτική δαπάνη (στα πλαίσια της μείωσης όλων των δαπανών για την Υγεία), αλλά καθόλου τα κέρδη των φαρμακοβιομηχανιών, καθώς μετέφεραν το κόστος που περιέκοψαν, στις τσέπες όλων μας - με την δραματική αύξηση της συμμετοχής στην αγορά των φαρμάκων εξίσου σε ασφαλισμένους και ανασφάλιστους;
Τι γίνεται όταν οι γιατροί καθημερινά πολιορκούνται από τις εταιρείες, με διάφορα «δώρα», πληρωμένα συνέδρια και «πολλά άλλα», προκειμένου να συνταγογραφήσουν τα προϊόντα τους;
Τι γίνεται όταν η ίδια εκπαίδευση των γιατρών είναι στα χέρια των φαρμακοβιομηχανιών;
Και τι έχει κάνει για όλα αυτά η κυβέρνηση ΣύριζαΑνελ πέρα από το να προσπαθεί, απλώς, να επωφεληθεί πολιτικά από το σκάνδαλο της διαφθοράς, στο οποίο είναι αναμεμειγμένοι οι υπουργοί (και πρωθυπουργοί) της Ν. Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ – ανάγοντας το όλο ζήτημα σε μιαν απλή σκαναδαλολογία που, όπως πολλές φορές στο παρελθόν, καταλήγει στην ατιμωρησία των ενόχων; Όταν αυτή η ίδια κυβέρνηση αφήνει ανέγγιχτες τις ρίζες του προβλήματος : το φάρμακο, ένα κατ΄ εξοχήν «κοινωνικό αγαθό», να παραμένει εμπόρευμα προς κερδοφορία στα χέρια της βιομηχανίας, ντόπιας και ξένης, με την ίδια γενική πολιτική των τιμολογήσεων, με τις δραστικές περικοπές στο σύστημα υγείας (δραματικά υποστελεχωμένο και δυσλειτουργικό), με την μεταφορά, κάθε μέρα, όλο και μεγαλύτερου μέρους τους κόστους του φαρμάκου, και γενικότερα της υγειονομικής φροντίδας, στις τσέπες όλων μας;
Για να αναλύσουμε και να συζητήσουμε σε βάθος όλα αυτά, σε όλες τις πτυχές τους και για να οργανώσουμε τις πραγματικές αντιστάσεις, από τα κάτω, για την ανατροπή ενός συστήματος που δεν διστάζει καθόλου να βασίζει την κερδοφόρα αναπαραγωγή του ακόμα και εις βάρος ενός από τα πολυτιμότερα αγαθά για κάθε άνθρωπο, που είναι η υγεία, καλούμε όλους και όλες στην εκδήλωση που οργανώνoυν η Εργατική Λέσχη Κυψέλης Πατησίων Γαλατσίου και το Κοινωνικό Ιατρείο Πατησίων Αχαρνών

Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2018

ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ «ΑΔΙΚΟΠΡΑΓΟΥΝΤΩΝ ΨΥΧΙΚΑ ΑΣΘΕΝΩΝ» Ο ΝΟΜΟΣ 4509/17

ΜΕ ΠΟΛΛΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ «ΑΔΙΚΟΠΡΑΓΟΥΝΤΩΝ  ΨΥΧΙΚΑ ΑΣΘΕΝΩΝ» Ο ΝΟΜΟΣ 4509/17
 
Ο νόμος 4509/17, για τους «αδικοπραγούντες ψυχικά ασθενείς» που ψηφίστηκε πρόσφατα και παρουσιάζεται σήμερα, αποτελεί πράγματι μια «πρόκληση», όπως αναφέρεται στον τίτλο της ημερίδας, αλλά όχι προς τα «συστήματα Δικαιοσύνης και Ψυχικής Υγείας» να δράσουν σχετικά. Αλλωστε, τόσο η κρατούσα «Δικαιοσύνη», όσο και η «κυρίαρχη Ψυχιατρική», στη βάση της λογικής που λειτουργούν και της κοινωνικής ανάθεσης που επιτελούν, δεν βρίσκουν σ΄ αυτό το νόμο παρά αυτό που ανέκαθεν αναζητούσαν για να κάνουν πιο αποτελεσματική την διαχρονικά κατασταλτική τους αντιμετώπιση των ψυχικά πασχόντων. Αυτό στο οποίο, αντιθέτως, αποτελεί «πρόκληση» αυτός ο νόμος, είναι απέναντι στην όποια προσδοκία για μια εναλλακτική προσέγγιση (και πραγματικά θεραπευτική αντιμετώπιση) του ζητήματος των «αδικοπραγούντων ψυχικά πασχόντων».
Ο νόμος κάνει νόμιμες κάποιες, ήδη από μακρού, ευρέως ασκούμενες πρακτικές, όπως η χορήγηση θεραπευτικών αδειών σε νοσηλευόμενους/φυλασσόμενους του αρ. 69ΠΚ, ή τη διαμονή τους σε εξωνοσοκομειακές στεγαστικές δομές.
Αλλά θεσμοθετεί το «ειδικό τμήμα»  (ψυχιατρείου ή γενικού νοσοκομείου), σε μια λογική παλαιο-ιδρυματικής παλινδρόμησης. Ενα είδος «δικαστικού ψυχιατρείου», που σ΄ όλη την Ευρώπη έχει αποδειχτεί ότι λειτουργεί ως πραγματικό κολαστήριο, έχει αποτύχει και είναι υπό ριζική αμφισβήτηση παντού. Εν προκειμένω, «θα διαθέτει την κατάλληλη υλικοτεχνική υποδομή και εξοπλισμό για την εξυπηρέτηση των αναγκών των ατόμων που νοσηλεύονται». Τι κρύβει και τι υπαινίσσεται αυτή η «κατάλληλη υλικοτεχνική υποδομή και εξοπλισμός»; Μήπως για την απρόσκοπτη εφαρμογή των «μέσων αυξημένης ψυχιατρικής φροντίδας και ασφαλείας, όπως η προστατευτική απομόνωση και ο σωματικός περιορισμός», που, ο ν. 4509, παρ΄ όλα τα συνοδευτικά φληναφήματα περί πρωτοκόλλων, οδηγιών, κατευθυντήριων αρχών κλπ, καθαγιάζει - αυτές τις βάρβαρες κατασταλτικές πρακτικές - και νομοθετικά;
Μάλιστα, στο βαθμό που το «ειδικό τμήμα» αποτελεί τμήμα ψυχιατρείου ή γενικού νοσοκομείου, τι θα εμποδίσει τον εγκλεισμό εκεί και άλλων, θεωρούμενων «δύσκολων» ή «επικίνδυνων» ασθενών, που, όμως, δεν έχουν διαπράξει αδίκημα; Πουθενά στο νόμο δεν αναφέρεται ότι το τμήμα αυτό είναι αποκλειστικά  και μόνο γι’   αυτούς του αρ. 69.
Ένα στοιχείο που δείχνει την προχειρότητα, την έλλειψη μιας σοβαρής πολιτικής και τον απλώς διαχειριστικό χαρακτήρα του νέου νόμου, είναι το γεγονός ότι διαιωνίζεται η πρόβλεψη να μπορεί να εκτίεται το «μέτρο θεραπείας» σε κανονικό τμήμα ψυχιατρείου ή γενικού νοσοκομείου, ενώ η παραμονή σε αυτό (ανεξαρτήτως του τι γίνεται μέχρι τώρα) θα έπρεπε να προβλέπεται μόνο για όσο διάστημα υπάρχει ανάγκη νοσηλείας και όχι επ΄ άπειρον προς εκτέλεση του «μέτρου».
Ο νόμος συνδέει αυθαίρετα τη σοβαρότητα του εγκλήματος με τη σοβαρότητα της ψυχικής διαταραχής του υποκειμένου, εισάγοντας μια γραμμική σχέση μεταξύ τους και προβλέποντας ότι για πλημμελήματα ο μέγιστος χρόνος του «θεραπευτικού μέτρου» είναι τα δυο χρόνια και για κακουργήματα τα πέντε χρόνια - τα οποία, φυσικά, θα μπορούν ν΄ ανανεώνονται επ΄ άπειρον – εισάγοντας έτσι, υπογείως, μιαποινική διάσταση στο υποτιθέμενο «θεραπευτικό μέτρο». Και είναι χαρακτηριστικός ο υποτιθέμενος περιοριστικός όρος για την ανανέωση του «θεραπευτικού μέτρου», ότι ο συνολικός χρόνος διάρκειάς του «δεν μπορεί να υπερβαίνει το ανώτατο όριο της ποινής που προβλέπεται στο νόμο για την πράξη που τέλεσε ο θεραπευόμενος». Το ερώτημα είναι: κι΄ αν στο νόμο προβλέπονται ισόβια;
Ενα από τα πολλά παλινδρομικά στοιχεία που εισάγει ο νέος νόμος είναι η πρόβλεψη ότι η εισαγωγή στο «ειδικό ή στο κοινό τμήμα νοσοκομείου» δεν θα γίνεται μόνο μετά από δικαστική απόφαση που κρίνει τον αδικοπραγούντα ως «ακαταλόγιστο», αλλά και με «βούλευμα ή διάταξη του ανακριτή». Ηδη είχαμε μια πρώτη εφαρμογή αυτής της διάταξης αμέσως μετά την ψήφιση του νόμου, όταν άτομο που διέπραξε ανθρωποκτονία στην Πελοπόννησο και είχε στο παρελθόν  νοσηλευτεί σε ψυχιατρείο, στάλθηκε αμέσως στο ΨΝΑ, υποτίθεται για πραγματογνωμοσύνη (αυτή που προβλέπεται, βάσει του 4509, να γίνεται αμέσως μετά την διάπραξη της όποιας εγκληματικής πράξης). Οι πραγματογνώμονες τον είδαν, αλλά εξακολουθεί να νοσηλεύεται, χωρίς καμιά παρουσία από τις διωκτικές αρχές που τον είχαν συλλάβει ως διαπράξαντα το έγκλημα. Απλώς τον εναπόθεσαν στο ψυχιατρείο - μέχρι τη δίκη του, που μπορεί να γίνει και μετά πάνω από ένα χρόνο. Γιατί η πραγματογνωμοσύνη θα έπρεπε να γίνει στο ΨΝΑ και όχι σε νοσοκομείο κοντά στην περιοχή του; Αλλωστε, αν και στον 4509 προβλέπεται ότι, μέχρι να βγει το προεδρικό διάταγμα για το «ειδικό» τμήμα, ως τέτοιο, ή και ως «κανονικό» τμήμα ψυχιατρείου ή γενικού νοσοκομείου, θα θεωρείται το Δαφνί, το Δρομοκαίτειο και το ΨΝΘ, ωστόσο δεν υπήρξε κάποια δικαστική απόφαση επί του προκειμένου. Μήπως γιατί η πρακτική, από εδώ και πέρα, θα είναι η άμεση εναπόθεσηοποιουδήποτε δράστη με ιστορικό ψυχιατρικής νοσηλείας (ή και απλώς «υπόπτου» για ψυχιατρικό πρόβλημα), απευθείας στο ψυχιατρείο - εν αναμονή, μάλιστα, του «ειδικού τμήματος» που είναι σε διαδικασία ανεύρεσης χώρου, στελέχωσης και λειτουργίας;
Την ίδια στιγμή, ωστόσο, ένας άλλος, ήδη νοσηλευόμενος βάσει του αρ. 69, που διέμενε σε εξωνοσοκομειακή στεγαστική δομή και διέπραξε ανθρωποκτονία ενώ διέμενε εκεί, βρέθηκε, ενώ ίσχυε ο νέος νόμος,  στον Κορυδαλλό, μέσα στις γνωστές απάνθρωπες συνθήκες που επικρατούν εκεί και βρέθηκε νεκρός από «υπερβολική δόση», μαζί με τον συγκρατούμενό του, μέσα στο κελί του. Γιατί «δυο μέτρα και δυο σταθμά»; Πώς και γιατί αποφασίστηκε εκεί η προσαγωγή του, που οδήγησε σ΄ αυτό το θλιβερό τέλος;
Δεν θ΄ αναφερθούμε στην γνωστή περίπτωση του Χ.Δ. και στην απαράδεκτη αντιμετώπισή του από το σύστημα - μια αντιμετώπιση που προεικάζει την λειτουργία του «ειδικού τμήματος» - για την οποία όλα, από όλες τις θεσμικές ιεραρχίες, θεωρήθηκαν «σωστά και αναγκαία».
Πρόκειται να δούμε «πολλά» στο προσεχές μέλλον, που σχετίζονται με τις «προκλήσεις» και τις ευκαιρίες για περαιτέρω καταστολή που δίνει αυτός ο νόμος στην «Δικαιοσύνη» και στην κυρίαρχη Ψυχιατρική. Ένας νόμος που δεν τολμά να στραφεί και ν΄ αντιμετωπίσει τις ρίζες του ζητήματος, που έχουν να  κάνουν με την αμφισβήτηση της ίδια της έννοιας του «ακαταλόγιστου»,της απο-υποκειμενοποίησης, δηλαδή, του δράστη, της μετατροπής και αντιμετώπισής του ως ενός «επικίνδυνου βιολογικού πράγματος». Με την επικινδυνότητα - που θεωρείται ως ατομική ιδιότητα και όχι στη σχεσιακή της διάσταση - να διαπερνά υπόρρητα όλο το νόμο, όπου κάθε λήψη απόφασης για την τύχη του δράστη πρέπει να λαμβάνει υπόψη της την «πιθανότητα να…».
Φυσικά, η αναγνώριση του δράστη ως υποκειμένου ευθύνης και όχι ως «ακαταλόγιστου» ανατρέπει την τρέχουσα αντιμετώπισή του εκ θεμελίων, καθώς, μεταξύ άλλων, θέτει το ζήτημα της εναλλακτικής ποινής (εκτός φυλακής) σε συνάρτηση με μια ολοκληρωμένη κοινοτική φροντίδα. Απαιτεί, δηλαδή, μια εναλλακτική ψυχιατρική κουλτούρα και πράξη, κοινοτικά βασισμένη, αλλά και μια διαφορετική Δικαιοσύνη.  
16/3/2018
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Δευτέρα, 26 Φεβρουαρίου 2018

Εκδήλωση-συζήτηση:ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ

Εκδήλωση-συζήτηση 
για το νομοσχέδιο που ετοιμάζεται 

για την "ακούσια θεραπεία στην κοινότητα"


                                                                   την Παρασκευή, 9 Μαρτίου, στις 7 μ.μ.
             στην αίθουσα του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, Ερμού 134, στο Θησείο

Με αφορμή τη συζήτηση που διεξάγεται αυτή την περίοδο σχετικά με την επικαιροποίηση του θεσμικού πλαισίου για την ακούσια νοσηλεία φαίνεται να προωθείται η υποχρεωτική θεραπεία στην κοινότητα ως ένας μηχανισμός μείωσης των ακούσιων νοσηλειών. Φαίνεται πως στην πορεία συρρίκνωσης των όποιων ελάχιστων κοινοτικών υπηρεσιών έρχεται να προστεθεί και ο καταναγκασμός στη λήψη της θεραπείας καθιστώντας, για άλλη μια φορά, τις όποιες διακηρύξεις περί “ψυχιατρικής μεταρρύθμισης” κενό γράμμα και προσθέτοντας έναν ακόμα κρίκο στην αλυσίδα της θεσμικής βίας της ψυχιατρικής. 

Τέτοιες ιδέες μοιάζουν να επιβεβαιώνουν αυτό που κατά καιρούς έχει περιγραφεί ως πέρασμα 
από τα "πειθαρχικά ιδρύματα" στην "κοινωνία του ελέγχου", ως μια εν δυνάμει χρησιμοποίηση των κοινοτικών δομών όχι για χειραφέτηση, αλλά για διάχυτο έλεγχο μέσα στην κοινωνία. Από την άλλη, είναι γνωστό ότι σήμερα, τα ποσοστά των ακούσιων νοσηλειών ανέρχονται στο 60-65%, ότι η εκτέλεσή τους πραγματοποιείται από την αστυνομία, ότι η υπάρχουσα νομοθεσία δεν τηρείται, ότι τα δικαιώματα δε διασφαλίζονται κι ότι, όπως έχει δείξει η εμπειρία, τίποτα από αυτά δεν θ΄ αλλάξει, όσες βελτιώσεις κι αν γίνουν στα διαδικαστικά και σε νομοθετικό επίπεδο, αν δεν αλλάξει η κυρίαρχη ψυχιατρική κουλτούρα και πρακτική.
Θα επιχειρήσουμε, λοιπόν, ν΄ ανοίξουμε μια συζήτηση πάνω σε ένα θέμα που μοιάζει να μας αφορά συνολικά. Μας αφορά ως εν δυνάμει “ψυχιατρικούς ασθενείς”, καθώς κατασκευάζεται μια νέα δυνατότητα για τον περιορισμό της προσωπική μας ελευθερίας και άρα και των δυνατοτήτων ανάρρωσής μας. Μας αφορά ως επαγγελματίες, καθώς μας ανατίθεται μια επιπλέον κατασταλτική και ελεγκτική δύναμη που τελικά περιορίζει και τις δικές ευκαιρίες χειραφέτησης. Μας αφορά ως συγγενείς και φίλους ανθρώπων με ψυχιατρική εμπειρία, καθώς μας δένει ακόμα περισσότερο σε μια θέση επιτήρησης και όχι συντρόφευσης. 

Εν τέλει, μας αφορά ως ανθρώπους, καθώς καμία διεργασία ανάρρωσης δεν είναι εφικτή παρά μόνο μέσα από σχέσεις χειραφέτησης, ειδικά αυτήν την εποχή «των θλιμμένων παθών” που η κοινωνική κρίση γίνεται ο ορίζοντας μιας ζωής που σφραγίζεται από το αίσθημα γενικευμένης ανασφάλειας, αβεβαιότητας, προσωρινότητας, απειλής μιας επικείμενης καταστροφής και τελικά εξατομίκευσης. Σ΄ αυτή την εποχή της “ρευστής αγάπης”, που οι φωνές του παρελθόντος μάς καλούν να θυμηθούμε πως “η ελευθερία είναι θεραπευτική”. 


                                                 Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα για την Ψυχική Υγεία


Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

Η Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία καλεί όλες και όλους στην προβολή της ταινίας:
 
Σκηνοθεσία Κάι Βέσελ
 
Μια γερμανική ταινία βασισμένη πάνω σε πραγματικά γεγονότα, που μιλά για την μαζική εξόντωση ψυχικά πασχόντων και αναπήρων, παιδιών και ενηλίκων (εν προκειμένω, παιδιών), στη ναζιστική Γερμανία - πρώτο βήμα του  Ολοκαυτώματος που ακολούθησε.
Μιλά για το πώς ένα μεγάλο μέρος της γερμανικής ψυχιατρικής συνεργάστηκε πρόθυμα με το χιτλερικό καθεστώς στην εξόντωση αυτών που η ίδια η ψυχιατρική κοινότητα είχε χαρακτηρίσει ως «ζωές ανάξιες να ζουν», ενσωματώνοντας την δολοφονία (ως δήθεν «ευθανασία») αυτών που επιλέγονταν και καταγράφονταν προς εξόντωση, ως μέρος της καθημερινής δουλειάς του προσωπικού μέσα στα ιδρύματα.
Για το πώς, δηλαδή, η κυρίαρχη γερμανική ψυχιατρική εκείνης της εποχής είδε στο ναζισμό την κοινωνικοπολιτική προέκταση της δικής της κουλτούρας και πρακτικής, ως μια ευκαιρία για την εφαρμογή (και επιβολή) στην κοινωνία ενός «επιστημονικού» προγράμματος (βασισμένου στην γενετική και την ευγονική), με τον ίδιο τρόπο που ο ναζισμός θεώρησε ότι βρήκε σ΄ αυτού του είδους την ψυχιατρική, την «επιστημονική» θεμελίωση των δικών του αντιλήψεων για το ρατσισμό της «καθαρότητας της φυλής και του αίματος».
Μια ψυχιατρική που είχε ήδη θεμελιωθεί στο έδαφος της κληρονομικότητας, του «ανίατου», της «κατωτερότητας» και του «εκφυλισμού» του ανθρώπινου είδους, που υποτίθεται ότι ενσαρκώνουν οι ψυχικά πάσχοντες και τα άτομα με αναπηρία.
Ζητήματα που δεν αφορούν απλώς μιαν αναδρομή στις βαρβαρότητες του παρελθόντος, αλλά επίσης, και πρωτίστως, προτρέπουν σε μια συζήτηση για το παρόν, για το πώς η σύγχρονη βιολογική ψυχιατρική, η νέα ευγονική των γονιδίων και ο μονόδρομος της αναζήτησης του «κρυμμένου μυστικού» στην χημεία του εγκεφάλου, αναπαράγουν και διαιωνίζουν μια ψυχιατρική που εξακολουθεί να μη βλέπει και διαρκώς να «χάνει τον άρρωστο πίσω από την αρρώστια».
Την ίδια στιγμή που οι πολιτικές αποδόμησης του κράτους πρόνοιας και της δημόσιας υγείας, η συρρίκνωση της αγοράς εργασίας κλπ, οδηγούν στην περαιτέρω απόρριψη των αναγκών των ψυχικά πασχόντων και αναπήρων, που αντιμετωπίζονται, όπως και τότε, σαν χωρίς καμιά αξία – ενώ και η «Στείρωση και Ευθανασία» των ψυχικά πασχόντων και αναπήρων επανέρχονται ως επίσημη πολιτική νεοναζιστικών μορφωμάτων όπως η Χρυσή Αυγή.
 
Η προβολή θα γίνει την Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018, ώρα 19.00, στο χώρο του Δικτύου Hearing Voices” Αθήνας, στην οδό Τροίας 44
(κοντά στη πλ. Βικτωρίας).
 
Θα ακολουθήσει συζήτηση.


ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ
 
ΣΗΜΑ ΚΑΤΑΤΕΘΕΝ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΗΣ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ
Η ΜΗΧΑΝΙΚΗ ΚΑΘΗΛΩΣΗ
ΚΙ΄ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ, Η «ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ»
 
Στον απόηχο του νομοσχέδιου που ψηφίστηκε πρόσφατα στη Βουλή, το οποίο θεσμοθετεί την ίδρυση του «ειδικού τμήματος» ψυχιατρείου (ή γενικού νοσοκομείου), ενός τμήματος/φυλακή για όσους κρίνονται «ακαταλόγιστοι» για ποινικό αδίκημα που επιτέλεσαν και όπου για πρώτη φορά αναφέρεται ρητά, σε νομοθετική ρύθμιση, η νομιμότητα της επιβολής κατασταλτικών πρακτικών (μηχανικών καθηλώσεων και απομονώσεων), όταν υπάρχει «επιθετική» συμπεριφορά (χωρίς, φυσικά, καμιά αναφορά στο ποιες συνθήκες και ποια μεταχείριση την προκαλεί), το ζήτημα των μηχανικών καθηλώσεων πήρε μιαν ιδιόμορφη δημοσιότητα.
Εγινε αντικείμενο αντιπαράθεσης όχι μεταξύ κάποιων που είναι υπέρ και κάποιων που είναι κατά, αλλά και με τις δυο πλευρές να είναι υπέρ : με τη μια πλευρά (του προέδρου της ΠΟΕΔΗΝ) να κάνει, μέσα από την προβολή της εικόνας καθηλωμένου ασθενή, τις βάρβαρες αυτές πρακτικές ‘θέαμα’, στα πλαίσια ενός συντεχνιακού λαϊκισμού στην αντιμετώπιση των πολύ σοβαρών προβλημάτων στον χώρο της ψυχικής υγείας και με την άλλη (ΣΥΝΟΨΥΝΟ), να λέει ότι, κάνουμε (και θα συνεχίσουμε να κάνουμε, γιατί έτσι είναι το σωστό) καθηλώσεις όταν «πρέπει» («επικινδυνότητα» κλπ) και όχι επειδή λείπει μας λείπει προσωπικό.
Μια ψευδο-αντιπαράθεση, δηλαδή, που δείχνει πόσο βαθιά ριζωμένη είναι και πόσο αυτονόητη θεωρείται η μηχανική καθήλωση (και η απομόνωση) στην ψυχιατρική που ασκείται σήμερα σε όλες τις υπηρεσίες ψυχικής υγείας. Μια πρακτική που πλασάρεται με το ένδυμα της «ιατρικής πράξης» και που η εφαρμογή της γίνεται, δήθεν, σύμφωνα με «πρωτόκολλα» και «μόνον» όταν «επιβάλλεται», με το σύνηθες συνοδό περιτύλιγμα ότι «πρέπει να τηρούνται οι κατευθυντήριες αρχές της ΕΕ για την πρόληψη βασανιστηρίων, απάνθρωπης ή ταπεινωτικής μεταχείρισης» κλπ. Ωστόσο, ξέρουμε πολύ καλά (και το ξέρουν εξίσου καλά, και «από τα μέσα», αυτοί που κάνουν αυτές τις ανακοινώσεις) ότι ποτέ δεν τηρείται κανένα πρωτόκολλο και ότι η μόνη «αντικειμενική» βάση της εκάστοτε απόφασης για την επιβολή αυτών των μέτρων, δεν είναι άλλη από την υποκειμενική εκτίμηση αυτού που έχει την εξουσία (του ψυχιάτρου – σπανίως του νοσηλευτή) να αποφασίζει, την κάθε δεδομένη στιγμή, τι είναι «επικίνδυνο» και τι όχι και για ποιόν.
Πολύ συχνά, «επικίνδυνο» είναι η παραμικρή «αταξία» που η αντίδραση του ψυχικά πάσχοντος, η απόγνωσή του από το βίωμα της ματαίωσης και του εγκλωβισμού, επιφέρει στην πειθαρχική ιδρυματική λειτουργία του ψυχιατρικού τμήματος. Και η αναγκαστική προσαρμογή στην πειθαρχική λειτουργία βαφτίζεται «ιατρική πράξη».
Θα θυμίσουμε, εν προκειμένω την κλασική ανάλυση του E. Goffman στα «Ασυλα»: «Κάθε τι που συμβαίνει στο νοσοκομείο, λέει ο Goffman, πρέπει να νομιμοποιηθεί με την αφομοίωσή του και την κατάλληλη μετάθεσή του προς ένα ιατρικό- υπηρεσιακό πλαίσιο αναφοράς. Οι καθημερινές πράξεις του προσωπικού πρέπει να ορίζονται και να παρουσιάζονται ως εκφράσεις της παρακολούθησης, της διάγνωσης και της θεραπείας. Για να υλοποιηθεί αυτή η μετάθεση, η πραγματικότητα πρέπει να  διαστρεβλωθεί σε σημαντικό βαθμό, όπως κατά κάποιον τρόπο διαστρεβλώνεται από δικαστές, διευθυντές και λειτουργούς και σ΄ όλα τα (διαφορετικά από το άσυλο) ιδρύματα υποχρεωτικής παραμονής. Πρέπει ν΄ αποκαλυφθεί ένα έγκλημα που να ταιριάξει στην τιμωρία και ο χαρακτήρας του τροφίμου πρέπει να ανασυσταθεί και να ταιριάξει στο έγκλημα».
Δεν είναι τυχαίο που στην κορύφωση της ψευδο-αντιπαράθεσης που προαναφέρθηκε, βλέπει το φως της δημοσιότητας και μια εργασία δυο καθηγητών της Νοσηλευτικής του ΤΕΙ Λαμίας για το ζήτημα αυτό, η οποία, μέσα από την απλώς βιβλιογραφική και ψευδο-ουδέτερη έκθεση των υπέρ και των κατά των κατασταλτικών αυτών πρακτικών, δεν κάνει άλλο από το να καθαγιάζει, εν τέλει, την επιβολή τους «μόνο» - όπως πάντα λέγεται από τους υποστηρικτές των μέτρων αυτών - όταν είναι «αναγκαίο» και «επιβεβλημένο» για το «καλό του ασθενή» (και των γύρω του). Διαβλέποντας, μάλιστα, και μιαν «επιθυμία μείωσης» των πρακτικών αυτών, τη στιγμή που η διάχυση της εφαρμογής τους έχει πάρει διαστάσεις χωρίς προηγούμενο. Καταλαβαίνει κανείς με τι είδους και πιο «επεξεργασμένα», πλέον, επαγγελματικά «εφόδια» θα αποφοιτούν στο εξής οι νοσηλευτές/τριες από τις σχολές τους, με ποια γνώση του «αντικειμένου» τους και των μεθόδων για την αντιμετώπιση της πολυπλοκότητας των προβλημάτων του.
Γιατί η μηχανική καθήλωση και η απομόνωση, (αλλά και η χημική καθήλωση, η κλειδωμένη πόρτα κλπ) στο βαθμό, μάλιστα, που προβάλλονται ως «ιατρική πράξη», είναι συστατικά στοιχεία και εργαλεία μιας ψυχιατρικής που «χάνει τον άνθρωπο πίσω από την αρρώστια» και βλέπει την οδύνη του ως «συμπτώματα και σημεία» μιας νόσου (μιας διαγνωστικής κατηγορίας), που πρέπει να κατασταλούν και να εξαλειφθούν, αντί να επιδιώκει την επικοινωνία, τον διάλογο, για την κατανόηση των αναπάντητων αναγκών, των διαδρομών και των διαδοχικών απορρίψεων τους, μέχρι να φτάσουν να εκραγούν, στην οικογένεια, σε κοινωνικούς χώρους ή, μετά από μια βίαιη διακομιδή, μέσα στην ψυχιατρική κλινική.
Αυτός ο επαναλαμβανόμενος, στις μέρες μας, καθαγιασμός των μηχανικών καθηλώσεων σε νόμους, σε «επιστημονικές» εργασίες, σε «διαμάχες», συμπλέει με την προώθηση ρυθμίσεων που επιδιώκουν να εισάγουν και στην Ελλάδα την (πλήρως αποτυχημένη διεθνώς) διάχυση της καταστολής στην κοινότητα, με την «υποχρεωτική θεραπεία κατ΄ οίκον». Στο όνομα της μείωσης των ακούσιων νοσηλειών και χωρίς ν΄ αλλάζουν σε τίποτα τον τρόπο και τις πρακτικές λειτουργίας του ψυχιατρικού συστήματος, επιδιώκουν την επιβολή της «ακούσιας θεραπείας» ως πρώτο βήμα πριν την ακούσια νοσηλεία.
Σε άλλες χώρες αυτό ισοδυναμούσε με την μετάλλαξη των υπαρχόντων κοινοτικών υπηρεσιών σε μηχανισμούς καταστολής - μεταξύ άλλων, και για την μείωση των κονδυλίων που δαπανώνται για τη νοσηλεία, μέσω της υποκατάστασής της από την υποχρεωτική επιβολή της θεραπείας στο σπίτι. Πρόκειται για μια πρωτοφανή κατασταλτική μετάλλαξη των υπηρεσιών ψυχικής υγείας, στη βάση της κυρίαρχης βιολογικής ψυχιατρικής και της αγαστής συνεργασίας της με το βιο-φαρμακοβιομηχανικό σύμπλεγμα και τα ενέσιμα σχήματα που αυτό προωθεί στην αγορά - και, μέσω της κυρίαρχης ψυχιατρικής, στο σπίτι του κάθε ασθενή, ή και εν δυνάμει ασθενή. Γνωρίζουμε ότι υπάρχουν ήδη εν εξελίξει συνεργασίες ψυχιάτρων του δημοσίου με υπαλλήλους φαρμακοβιομηχανιών, με τους δεύτερους να πηγαίνουν στα σπίτια ασθενών, που παρακολουθούν οι πρώτοι, για να τους κάνουν το ενέσιμο σχήμα.
Καταλαβαίνει κανείς τι τροπή θα πάρει η λεγόμενη «στροφή στην κοινότητα» σ΄ αυτή τη χώρα, όπου ποτέ δεν υπήρξε κι΄ ούτε υπάρχει η παραμικρή επιθυμία, «από τα κάτω», ή «από τα πάνω», για μια τέτοια στροφή. Κάποιοι την προορίζουν να υπάρξει ως «κατ΄ οίκον καταστολή».
Γι΄ αυτό, ενώ η διεκδίκηση της πλήρους απαγόρευσης των μηχανικών καθηλώσεων (και των απομονώσεων και όλων γενικά των κατασταλτικών πρακτικών) πρέπει να είναι πάντα στη πρώτη γραμμή των διεκδικήσεων για την εξάλειψη πρακτικών που, εκτός που τις θανατηφόρες «παρενέργειες» που έχει η εφαρμογή τους (και που πάντα συγκαλύπτονται και αποδίδονται σε άλλη αιτία), λειτουργούν άκρως τραυματικά και κακοποιητικά στην υποκειμενικότητα και στην αυτοεκτίμηση του ψυχικά πάσχοντος, θα πρέπει, ταυτόχρονα, να είναι σαφές ότι η κατάργηση αυτών των πρακτικών είναι συνυφασμένη με την έμπρακτη  αμφισβήτηση της κυρίαρχης ψυχιατρικής, μέσα από εναλλακτικές πρακτικές που αναδεικνύουν (και έχουν διεθνώς αναδείξει) ότι μια «άλλη ψυχιατρική», «χωρίς μηχανικές καθηλώσεις», είναι δυνατή.
Για μια «στροφή στην κοινότητα» που θα είναι «στροφή σε μιαν άλλη σχέση» με τον ψυχικά πάσχοντα, για διάλογο, επικοινωνία, διαπραγμάτευση, στήριξη, συνοδεία. Ενάντια στην όποια πρόθεση/επιδίωξη για πολιτικές διάχυσης της καταστολής στην κοινότητα.
Η μείωση των ακούσιων νοσηλειών δεν είναι ζήτημα διατάξεων και ρυθμίσεων επί χάρτου, αλλά ριζικής αλλαγής της ασκούμενης ψυχιατρικής φροντίδας, για ένα πραγματικά κοινοτικά βασισμένο σύστημα υπηρεσιών, που θα είναι σε θέση να ασκεί μιαν ουσιαστική πρόληψη σε πρωτοβάθμιο, δευτεροβάθμιο και τριτοβάθμιο επίπεδο και να παρέχει ουσιαστική στήριξη στον τόπο κατοικίας. Να κατανοεί και να στηρίζει και όχι να καταπιέζει και να καταστέλλει.
Για να υπάρχει μια άλλη σχέση (του ψυχιάτρου, του νοσηλευτή και όλων των λειτουργών) με τον ασθενή, για να μην είναι «ο ασθενής δεμένος», πρέπει ο λειτουργός ψυχικής υγείας - και πρωτίστως ο ψυχίατρος - να μάθει «να δένεται» στο λειτούργημά του, που θα έπρεπε να συνίσταται, μεταξύ άλλων, και στο να επιδιώκει και να είναι σε θέση να κάνει σχέση με τον «ασθενή» σε ισότιμη βάση (αμφισβητώντας τον εξουσιαστικό ρόλο, στη βάση του οποίου έχει μάθει να λειτουργεί), να είναι δίπλα του για όσο χρόνο χρειαστεί και να μη καταφεύγει στην ευκολία της καθήλωσης.
Και ταυτόχρονα, να υπάρχει κατάλληλα εκπαιδευμένο και αριθμητικά επαρκές προσωπικό.
Γιατί μπορεί η μηχανική καθήλωση να είναι πρωτίστως προϊόν της «κουλτούρας και της πράξης» της κυρίαρχης ψυχιατρικής και να γίνεται ως αυτονόητη πρακτική ανέκαθεν, ακόμα και όταν υπάρχει επάρκεια προσωπικού, αλλά δεν παύει να εξαρτάται και από την έλλειψη προσωπικού - ενός προσωπικού ποικιλοτρόπως ματαιωμένου και εξουθενωμένου, που δεν είναι σε θέση ν΄ αντέξει και να διαχειριστεί την παραμικρή «αταξία» γύρω του.
Μια πρακτική προσανατολισμένη στην πλήρη κατάργηση των μηχανικών καθηλώσεων, προϋποθέτει την πρωταρχικότητα του ποιοτικού στοιχείου (την ριζικά εναλλακτική κουλτούρα και πράξη) πάντα σε συνάρτηση με το ποσοτικό στοιχείο, προκειμένου να μπορέσει να καταστεί έμπρακτα, και όχι στα λόγια, δυνατή - όπως, πχ, μικρό αριθμό ασθενών και μεγάλη επάρκεια προσωπικού.
Το ζήτημα των προσλήψεων και της εκπαίδευσης του προσωπικού (καθώς και της επαρκούς χρηματοδότησης των υπηρεσιών) μπορούν να συντελέσουν σε μια ουσιαστική αλλαγή (ξεπέρασμα του ψυχιατρείου) και όχι απλή αναπαλαίωση του υπάρχοντος (μέσα από την διατήρηση, ή το βίαιο κλείσιμό του), μόνο στο βαθμό που εντάσσονται σε μια ριζική αμφισβήτηση του τρόπου που «σκέπτεται και πράττει» η κυρίαρχη ψυχιατρική στην καθημερινή ιδρυματική της λειτουργία, στο ψυχιατρείο, στο γενικό νοσοκομείο, ή στα κατ΄ όνομα ΚΨΥ που υπάρχουν.
Αυτό που ζούμε στο χώρο της ψυχικής υγείας, σ΄ αυτή την περίοδο της διακυβέρνησης από την «πρώτη φορά αριστερά», είναι η από μακρού αναμενόμενη θεσμοθέτηση ενός ψυχιατρικού «εκσυγχρονισμού», των προδιαγραφών, δηλαδή, μιας νεο-ιδρυματικής βιολογικής ψυχιατρικής, σε συνέργια με τους κατευθυντήριους άξονες μιας νεοφιλελεύθερης διαχείρισης/απόρριψης των αναγκών των ψυχικά πασχόντων-πάνω στο έδαφος (και για την διαχείριση) ενός συστήματος υπηρεσιών υπό κατάρρευση. «Ειδικό τμήμα» του ψυχιατρείου, καθαγιασμός των μηχανικών καθηλώσεων, με την «ακούσια  θεραπεία» εν όψει και ποιος ξέρει ποιά άλλα, στην ίδια κατεύθυνση, να έπονται.
Τι «διάλογος», επομένως, μπορεί να υπάρξει με επιτροπές του Υπουργείου Υγείας (στην αναζήτησή τους για «πρόθυμους συμμάχους»), πχ, για την ακούσια νοσηλεία (ή ό,τι άλλο) - επιτροπών που σχεδιάζουν την «ακούσια θεραπεία» στην κοινότητα, που καθαγιάζουν τις μηχανικές καθηλώσεις, τα ηλεκτροσόκ κλπ, και που, πιθανόν, κάποιοι από τους ψυχιάτρους των όποιων επιτροπών, πριν παραστούν στην συνεδρίαση της επιτροπής τους, έχουν δώσει εντολή μηχανικής καθήλωσης ασθενών της κλινικής τους;
Ο μόνος τρόπος για να μην περάσουν και να μη βρουν εφαρμογή οι νέες κατασταλτικές νομοθεσίες είναι η αμφισβήτησή τους «από τα κάτω», μέσα από την κινητοποίηση των άμεσα ενδιαφερομένων, ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία, οικογενειών, λειτουργών ψυχικής υγείας, κοινωνικών συλλογικοτήτων-ένα κίνημα που θα αμφισβητεί τις κοινωνικές σχέσεις, τους θεσμούς και τις πολιτικές που εξακολουθούν να καταδικάζουν τους ψυχικά πάσχοντες στη θέση του κοινωνικού παρία, χωρίς ουσιαστικά αναγνωρισμένα και κατοχυρωμένα δικαιώματα, στο «έλεος» μιας ανελέητης κοινωνικής απόρριψης και ψυχιατρικής καταστολής.
 
 
14/1/2018
 
 
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ
Περιοχή συνημμένων

Πέμπτη, 28 Δεκεμβρίου 2017

Καλή Χρονιά και διόρθωση παρεξήγησης σχετικά με το τηλέφωνο

Το κοινωνικό ιατρείο αλληλεγγύης Πατησίων, Αχαρνών, Κυψέλης και Πλατείας Αμερικής σας εύχεται ο,τι καλύτερο για το 2018.

Επίσης θέλουμε να θυμίσουμε οτι δεν διαθέτουμε μέχρι νεώτερης αλλαγής της κατάστασης τηλέφωνο και πέρσυ υπήρξε παρεξήγηση σχετικά με αυτό οπου λαθεμένα ένα τηλέφωνο θεωρήθηκε δικό μας. Το ιατρείο, μετά από αυτή την ανακοίνωση, δεν φέρει ουδεμία ευθύνη για τις δίκαιες αντιδράσεις του κατόχου του τηλέφωνου

Share

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More